Obciążenia wiatrowe kopuły
Kopuła geodezyjna ze względu na swój kształt zachowuje się pod wiatrem zupełnie inaczej niż budynek o tradycyjnej bryle. Zrozumienie podstawowych zasad pozwala lepiej ocenić bezpieczeństwo konstrukcji i dobór kotew.
Podstawą obliczeń wiatrowych w Europie jest norma EN 1991-1-4 (Eurocode 1). Dla małych obiektów o nieregularnych kształtach stosuje się uproszczone modele oparte na ciśnieniu dynamicznym i współczynniku kształtu.
Dla kopuły półkulistej o średnicy 7 m przyjmuje się współczynnik kształtu Cf około 0,42. Wiatr opływa konstrukcję, tworząc strefę nadmiernego ciśnienia po stronie nawietrznej i strefę podciśnienia po stronie zawietrznej. Dzięki sieci trójkątów obciążenie jest rozproszone na całą powierzchnię.
W symulatorze przyjęto uproszczony model: ciśnienie bazowe q = ½·ρ·v², gdzie ρ to gęstość powietrza (1,225 kg/m³), a v to prędkość wiatru. Siła pozioma F = Cf·q·A, przy powierzchni czołowej A = π·r²/2.
Wartości powyżej 220 km/h przekraczają zakres certyfikowany dla standardowej kopuły 7 m v3 i powinny być traktowane jako teoretyczne. W praktyce decydujące znaczenie ma również jakość kotwienia oraz lokalne warunki terenowe.
Have questions about your land or project? Contact us.